D-Day: doorbijten voor mijn beste resultaat op Hawaï

Aloha! De voorbije maanden heb ik echt naar de race toegeleefd. Zaterdag was het eindelijk zo ver. Om 6u55 mocht ik het water in samen met 2.500 andere atleten. De eerste 2 km tot het keerpunt waren een stevig gevecht in de oceaan. De Pacific was niet alleen heel ruw, we zwommen ook met een grote groep waardoor het trekken en duwen was voor een plaatsje. Uiteindelijk kwam ik na 1u03 uit het water. Naar mijn doen zeker ok. Daarna meteen de fiets op. De wind stond tot aan het keerpunt in Hawi in ons voordeel. Ik had me voorgenomen om met reserve van de fiets te komen - achteraf gezien een slimme zet want de 90km terug kwam de wind extra hard opzetten. Het was een ware uitputtingsslag waarin ik

Ode aan de triatleet

De triatleet is de ultieme gladiator van de mondiale sport. Ridder van de Olympische Idealen. Het lichaam als de burcht waarin geest en hart strijden tegen de elementen die urenlang op de muren inbeuken: hitte, wind, stroming en keihard asfalt op die eindeloze weg naar de meet. Het gevecht van spieren en gewrichten tegen fysieke uitputting; de gedachten die afdwalen naar bed, bad en brood terug in de pas dwingen - kracht en focus zijn het fundament van de overwinning. Van start tot finish gegeseld door honger, dorst en uitputting: alleen voor wie de Man met de Hamer op meer dan een armlengte afstand houdt wacht aan het eind de Verlossing. De wedstrijd wordt evenzeer gewonnen in de controle

Dag 6: D-day minus one

Morgen is het D-day. Het lijkt een dag zoals elke andere, om 6 uur uit de veren. “Na het ontbijt leek het wel een beetje ‘sterren-dag’. Ik fietste van ons huisje in een buitenwijk van Kona samen met ploegmaat Niels (Van den Broele) naar Energy Lab en kwam er Daniella Ryf tegen, de ongenaakbare Zwitserse die de laatste vier edities won bij de dames. Na de middag ging ik nog even zwemmen en toen kwam ik Lionel Sanders tegen, een Canadese wereldtopper.” Tussendoor is het: rusten, rusten, rusten. Sowieso is het (zie eerder blogbericht) donker rond 18 uur. Op het menu aan het eind van de dag: spaghetti bolognaise zonder vlees. Nou ja, ‘eind van de dag’: “Ik ga om 20 uur slapen want morgen moet ik

Dag 4 & 5: veel rusten terwijl de spanning stilaan toeneemt

De dagen zijn kort op Hawaï, de planning moet strak: alles wat een atleet doet is best netjes vooraf bepaald. “Ik deed woensdagochtend nog een korte zwemtraining. We kozen voor een andere plek in de buurt, ‘Two Step’ heet die. De dolfijnen waren dit keer wél op de afspraak. Het is zalig om ertussen te zwemmen.” ’s Middags had Hannes een afspraak bij Tom van à Bloc, de mecanicien van de Belgische delegatie. “Die deed nog de laatste finetuning van de fiets. Daarna was het tijd voor de officiële registratie als deelnemer. Je krijgt het exclusieve gele polsbandje om waarmee je aan de start moet verschijnen. Da’s toch altijd een punt waarop het besef helemaal indaalt dat ‘het voor echt is’. De sp

Dag 2 & 3: jetlag verteerd, trainen, genieten

Als je begin oktober naar Hawaï reist dwingen de omstandigheden je meteen in een zekere routine. Je verteert geleidelijk aan de jetlag maar bent vroeg wakker: rond 6.15 uur zitten we aan het ontbijt met zicht op de Stille Oceaan. Anderzijds: je verwacht niet dat op zo’n zomerse dagen de zon om 18.30 uur al prachtig is ondergegaan in diezelfde oceaan. Dus is het: snel ontbijten, zwemmen, eten, fietsen of lopen, eten, slapen. “Ik heb hier een favoriete plek waar ik ’s morgens vroeg ga zwemmen” zegt Hannes. “Ik zwem naar het monument ter nagedachtenis van Captain Cook (de eerste Europeaan die voet aan wel zette in Hawaï… en meteen een kopje kleiner werd gemaakt) en terug, dik drie kilometer zwe

Dag 1: Op weg naar de Ironman Hawaï: "Persoonlijke besttijd scherper stellen"

Na een reis van een kleine 40 uur sporen en vliegen (een mens moet er wat voor over hebben om aan de ‘Moeder aller Triatlons’ deel te nemen) kwamen we eindelijk aan op het magische “Big Island”, het grootste van de eilandengroep van Hawaï. Hier vindt op zaterdag 12 oktober het WK Triatlon plaats. 'We', dat zijn Hannes uiteraard, maar ook zijn zus Hannelore, Timmy (die neemt zelf ook deel), Ruben en Marc van de Leie Triatlon Team, en ik, schoonbroer Totti. Moeder en vader Bonami vervoegen ons dinsdag. ’t Is een vrolijke bende, de plaagstoten zijn niet van de lucht. Het houdt de stress op afstand. Hannes kijkt vanzelfsprekend erg uit naar zijn derde deelname. Hawaï is ‘heilige grond’ voor al w

Recent Posts
Archief
VOLG ME
  • Instagram - Black Circle
  • Facebook - Black Circle
  • Twitter - Black Circle